Kinderpsychiatrie in België
Het verhaal van Margo en Vincent
“Ik heb goede hersenen, maar ze zijn de handleiding vergeten mee te geven.” Vincent (17) lijdt aan het syndroom van Asperger. Op zijn vijfde begon de zoektocht naar aangepaste hulp, maar die bleek al even moeilijk te vinden als begrip. Het verhaal van een lijdensweg door de jeugdpsychiatrie.
03, 10 2008 op 18:31
Hallo Goedele,ik kan me heel goed inbeelden wat de moeder van Vincent meemaakt.
Zes jaar geleden werd mijn zoon Glenn voor de eerste maal opgenomen in de psygiatrie,de eerste maal dat ik hem zag was een schok voor mij.Vastgebonden aan voeten en armen in een donkere kamer vol met cameras om hem in oog te houden op een kale matras.
Toen ben ik terug beginnen roken,mijn eerste hartaanval stond klaar.
Ben 53 jaar en wil nog zoveel doen in mijn leven,jammer genoeg kan ik dat niet want al mijn energie gaat naar Glenn zo’n mooie jongen met amandel kleurige ogen die zijn draai niet vindt in deze wereld.
En niemand in de familie die hem ook maar bezoekt,ik weet dat psygoses raar zijn en dat de mensen hem niet begrijpen en voor vele mensen is het beter om zich niet in te laten met miserie want tenslotte word je perfect leventje overhoop gegooit.
Ik wens voor Vincent en zijn moeder veel sterkte toe want in Belgié is er weinig plaats voor mensen met een psygische aandoening.En heel misschien komt er ooit een oplossing breek mijn bek open ik weet zoveel over deze bizarre wereld psygiatrie.
06, 10 2008 op 08:23
Knap artikel. Heb samen met mijn echtgenote zelf drie kinderen waarvan er reeds twee het “label” adhd opgespeld kregen. Het is inderdaad zo dat er vanuit de maatschappij weinig tot geen begrip is voor dergelijke situaties. Vaak zijn het schatten van kinderen maar zoals je in het artikel aanhaalt, en dit benadert nog het meest de realiteit: “ze zijn de handleiding vergeten”. Toch blijf je als vader en moeder altijd maar alleen achter. De exacte toepassing bestaat er blijkbaar niet. Ik durf me de bedenking te maken, hoewel dit voor velen niet kan, dat er niet echt meer omgezien wordt naar de jongeren. Het is commerciëel wat de klok slaat, incluis onderwijs en medici, doen ze het wel om de jongeren in de eerste plaats te helpen, of is het primair geldgewin wat telt…
Gelukkig zijn ze niet allemaal van het zelfde alooi, maar je moet verdomde goed geluk hebben de juiste te treffen…
Misschien moet je in het volgende nummer eens toetsen of er ruimte zou zijn voor een praatgroep omtrent deze problematiek, geen geitewollensokken, maar het doet goed gewoon eens te praten en je hart te kunnen luchten met mensen die in het zelfde schuitje zitten…
Nogmaals, van harte proficiat met jullie artikel, hopelijk horen we hier nog iets van…
Marreel - Locquet
Leopoldlaan 53
9900 EEKLO
+32 472 310 491
06, 10 2008 op 12:10
Goed artikel. Ik heb ook een zoon met ADHD , maar …
Ik heb ook jaren actief met hem bezig geweest , op onwil van leerkrachten gestoten , getwijfeld aan mezelf. Ik heb hem opgevoed met veel discipline en altijd consequent gebleven, veel regelmaat en ook straffen daar waar het nodig was. Dit heeft veel inspanning gekost , zowel van mijn man , van mij als van mijn zoon en het liep niet altijd van een leien dakje , en toch ….
Het is goed gekomen met hem
Hij is nu 21 jaar, zit in zijn laatste jaar bachelor in informatica ( en dit zonder ooit een tweede zit gehad te hebben) Momenteel doet hij een stage met een zeer gerenommeerd bedrijf, en ik dit zit in de goede richting.
Hij heeft een leuke vriendin en aan haar heb ik de handleiding doorgegeven.
Hij is nog wel een warhoofd en vergeet af en toe wel eens wat.
In zijn kamer lijkt het soms alsof er een bom ontploft is , maar dat heb je ook met jongeren zonder ADHD
Ik wens iedere ouder veel geluk met de opvoeding van hun kinderen ook deze zonder ADHD , want ook deze kinderen hebben af en toe een extra handleiding nodig , plak niet te snel een etiket , maar ga ervoor .
07, 10 2008 op 20:20
Hi Goedele, proficiat met dit artikel! Met een flinke krop in mijn keel van emotie heb ik het gelezen, met moeite want ik bleef slikken. Mijn 13-jarige met adhd en gedragsproblemen is sinds vijf maanden opgenomen in het Ukja, onder de hoede van Prof. Dr. Deboutte en nog enkele weken en dan mag hij terug naar huis.
En zoals in je artikel vermeld, krijgen deze jongeren amper bezoek van familie, laat staan vrienden (in zoverre ze die nog hebben).
Tja iemand zou het eens moeten weten he! Zo bekrompen is onze maatschappij nog steeds, al worden er snel stempeltjes gezet.
Zoals meneer hierboven zegt, zou het idd heel fijn zijn om eens aan een praatgroep deel te nemen hierover. Zoiets kan je heel veel moed geven om door te gaan, want het is absoluut geen synicure om een adhd’er ofzo op te voeden. Het centrum Zit Stil geeft soms oudertrainingen en hier en daar kan je meedoen aan een “Triple P”…
daar kan je ook een boel opsteken denk ik.
Ook ik wens alle mensen met “pubers” (adhd of niet) heel veel moed om het tot een goed einde te brengen.
En Goedele, ik vind je blad ronduit geweldig en ook moedig, zoals je zelf bent denk ik.
Groetjes uit Kontich
08, 10 2008 op 17:23
“Meer psychiatrische begeleiding om die kinderen in de maatschappij te kunnen laten functioneren”. Who the fuck wil er nu in zo’n klote prestigemaatschappij functioneel zijn?!!
Heb liever dat ze mijn 2 kinderen (en mezelf trouwens ook) met “abnormale geest” bestempelen, dan met “kuddegeest”!
In het interview verklaart kinderpsychiater Dirk Deboutte : “we moeten werken aan een kindervriendelijke maatschappij en de lat terug lager leggen.”
Wil er iemand deze man ajb een standbeeld geven (en vergeet bovenvermelde uitspraak niet te vermelden)!!!
Help die ouders gewoon om hun kinderen zelf te begeleiden, i.p.v. ze prompt bij een stelletje “specialisten” te steken die er eigenlijk geen moer om geven en alleen maar nog meer poen willen verdienen (met alle respect voor die enkelingen die er wel hart en ziel in steken, en vaak uiteindelijk van pure frustratie zelf “zot” worden!).
Geef een moeder het minimum aan informatie en zij verwezenlijkt meer dan 10 instellingen tezamen! Natuurlijk hebben zij hulp en steun nodig! Maar hulp, geen commerciële betweterij en slechte gevoelens.
Gelukkig zijn diegenen die (voorlopig) het recht nog hebben om te dromen!
09, 10 2008 op 13:14
Tja Steven, wat denk jij van het voorstel van Mieke Vogels “onthaasten op school”?
06, 11 2008 op 22:03
Psychiatrie !
Heel emotioneel om te lezen , er kan niet genoeg over geschreven worden in de pers .Ik kan zelf een heel boek vullen met de werking in de Psychiatrie .Mijn geloof in psychiaters is volledig weg door de grove fouten ( en onkunde) die gebeurt zijn bij de begeleiding van mijn zieke dochter .Ik denk dat ik er nu meer van weet door ondervinding dan de Psychiaters die leerde uit hun boeken .
Laat a u b elke maand een ouder met een kind in de psychiatrie aan het woord in “Goedele ” en dan komt er misschien wat verandering in het begeleiden van die kinderen en hun ouders .Verplichte lectuur voor Psychiaters , die dan misschien eindelijk eens zullen inzien dat ze er ook maar met een pet naar slagen en denken de waarheid in pacht te hebben en ouders bijna te beschuldigen zonder er mee gesproken te hebben
zoals je al wel zult vermoeden heb ik een dochter in de Psy . ZIj is nu al bijna 3 jaar in behandeling , met een waaier van problemen Heel zware depressie ,automutulatie ,zelfmoordpogingen, anorexia en ( onderliggend probleem autisme wat ik al sinds haar 2 jaar vermoed maar nergens geen gehoor kreeg hoe hard ik ook riep , na zes maand observatie en eindelijk eens naar mijn verhaal te luisteren kreeg ze wel degelijk de diagnose ” autisme ”
Je kan het geloven of niet maar wij vinden geen geschikte hulp .
eerst kwam zij op een eetstoornis afdeling voor jongeren (daar kregen we de beste opvang tot hier toe )maar werd ze te vroeg ontslagen Na een eerste zelfmoordpoging twee maanden na ontslag kon ze er niet meer terecht vermits ze 2 maand later 18 werd .Nu de volwassen psy. is een echte ramp .Na enkele weken op een eetstoornis afdeling moest ze daar weg omdat ze niet alléén anorexia heeft maar nog andere problemen . Dan de algemene psy.Gelukkig hadden ze daar aandacht voor anorexia maar zeggen ze na één week tegen haar dat zij niet autistisch is , drie maanden later onder(vinden) ze het wel , maar geven toe geen kennis en tijd te hebben voor een autisme aanpak . WIj staan al 2jaar op de wachtlijst voor een, auticoach . DE aanvraag voor dagopname voor autisten is al sinds maart voor een commissie geweest maar kregen nog altijd geen antwoord .Zij geven geen toelating voor zij thuis is , maar zij verstaan niet dat mijn dochter niet naar huis kan komen zonder begeleiding van een auticoach .
Ik moet hier stoppen want mijn hart begint te bonken van wanhoop en woede .Sorry voor het misschien warrige verhaal ,maar ik ben soms wel degelijk in de war (k’ben ook geen schrijfster ) door onmacht om mijn kind te helpen vermits ze intussen 19 jaar is en ik door de Psychiaters weggeduwd wordt ,want het zou de moeder haar schuld wel eens geweest kunnen zijn …. !
een radeloze ,hopeloze verdrietige moeder die ook heel graag met andere ouders wil spreken .
10, 11 2008 op 16:01
Hoi allemaal,
Heb het artikel maar in 7 haasten kunnen lezen, bij de dokter in de wachtzaal. Maar ik vind het vreselijk als men kinderen zo in hokjes probeert te plaatsen of zelfs, zoals hier, in de psychiatrie.
Zelf hou ik me veel bezig met het alternatieve en ik vraag me af of jullie al van Nieuwetijdskinderen hebben gehoord. Neen, niet om jullie kinderen in hokjes te plaatsen, integendeel. Maar gewoon omdat jullie(en de mijne) kinderen stuk voor stuk prachtige kinderen zijn met een doel. Een doel dat veel verder gaat dan wij ooit kunnen vatten. En vele van die kinderen met de stempel ADHD, Asperger, autisme ed zijn nieuwetijdskinderen die totaal misbegrepen worden.
Ik hoop dat jullie eens in die richting gaan kijken en dan zullen jullie ontdekken dat jullie kinderen inderdaad heel speciaal zijn maar dan wel op een zeer positieve manier.
Lieve groeten,
Wendy
21, 03 2009 op 14:28
Door een fout in de vorige commentaren is hier de vervolledigde versie.
beste goedele,
ik ben een alleenstaande moeder met 3 kinderen waarvan 2 dochters en 1 zoon. mijn jongste dochter (14j) is in december gediagnosteert met ADHD, maar er is meer aan de hand. Mijn zoon heeft ook ADHD, en ze hebben niet dezelfde problemen. mijn zoon (27j) is nu een beetje uit zijn ADHD “gegroeid”, en met hem is alles goed.
Ik maak me meer zorgen over mijn dochter. Want wij zijn deze donderdag naar Hermien De Backer gegaan, en zij heeft mij verteld dat mijn dochter waarschijnlijk geen ADHD heeft maar een andere aandoening, of nog een aandoening bij ADHD. Haar voorstel was,
-oftelwel 1 uur per 14 dagen naar een psychiater gaan en dan weten we over een jaar wat zij heeft,
-oftewel een psychiatrische opname, en dan duurt dat minimun 3 weken en maximum een jaar of langer.
ik maak mij zorgen over haar, want zij mocht beslissen en heeft gekozen voor de opname, want zij wilt weten wat er aan de hand is met haar. ze is momenteel niet erg gelukkig, en haar gevoelens komen veel harder door dan zij wilt. Na het lezen van uw artikel heb ik echter mijn twijfels aan die opname, want ik wil niet dat ook zij aan een bed wordt gekentend, want zij wordt al nerveus als zij in een kleine ruimte zit (bv. kamer) wat moet ik doen? ik ben echt wanhopig want ik wil weten wat er met haar is, maar wil toch tegelijkertijd het beste voor haar doen.
na zelf wat onderzoek te doen kwam ik uit bij de “nieuwetijdskinderen” en alle kemerken kloppen bij mijn dochter.
http://www.platovisit.com/ntk/kenmerk.htm
wie geeft mij raad?
stuur het naar lia-stappaerts@hotmail.com
Groetjes, Lia
02, 07 2009 op 15:44
Hoi allemaal,
ik heb al jullie artikels aandachtig gelezen en versta jullie gevoeldens maar al te goed. Zelf heb ik geen kinderen met diagnose, maar sta er van ’s morgens tot ’s avonds tussen als leerkracht van een autiklasje. Daar ik dagelijks geconfrontreerd word met frustraties van ouders en leerlingen dat de wachtlijsten zolang zijn, ben ik sinds twee weken begonnen als autibegeleider. Meer info vind je op mijn site: http://www.autibegeleiding.net
Wie weet ontmoeten we elkaar wel ooit!
Groetjes
Nancy
18, 02 2010 op 18:56
Dag Goedele,
Ik ben een moeder van 44 jaar, opgegroeid in een instelling, leeftijd plaatsing via de jeugdrechtbank 6 maand. Ondertussen uitgegroeid tot een geliefde moederkloek van 3 kinderen, 1 dochter 16j en 2 zoontjes van 6 en 10 jaar. Nu, bij de oudste zoon van 10 merken wij sinds de leeftijd van 7 jaar dat hij toch meer problemen heeft met plagen en pesten, alsook later zichzelf pijnigen door hard slaan en sterk verbaal geweldadig. Zo zijn mijn kinderen niet opgevoed en dit voorbeeld hebben zij niet van thuis mee( ikzelf ben opgevoed in het ABN - AN, en nog sterk door de eigen opvoeding beinvloed, vooral wat waarden betreft.
Waarom deze uitleg? mensen denken wel eens” zij heeft zelf in een instelling gezeten dus t zal wel aan de moeder schelen!), mensen niets is minder waar!!! Ik ben blij met de opvoeding die ik heb gekregen, er zijn er maar weinig die een jeugd en opvoeding hebben gekregen zoals ik.
Nu zonder ouders opgroeien is niet idiaal, maar in sommige gevallen is er geen andere oplossing.Dr mijn ouders niet bekwaam waren wegens psychische problemen hun 11 kinderen zelf groot te brengen.
Mijn zoontje van 10 jaar heeft na een lange zoektocht de diagnose Bipolaer gekregen, eerst dacht men aan ADHD met voorschrift Rilatine, daarna de slaapkliniek voor de angsten bij het slapen gaan en het vechten ertegen, zelf het CLB ingeschakeld, na 3 jaar vond de school het gedrag van mijn zoon toch niet al te ernstig ( hij behaalde goede schoolresultaten en heeft geen enkel jaar gedubbeld) wat ik niet echt kon begrijpen want wekelijks stond zijn agenda vol opmerkingen voor zijn agressief en onverschillig gedrag.
Als moeder is het frustrerend, je moet konstant zelf naar oplossingen zoeken bij psychiaters die het zelf niet weten of de tijd niet hebben om een degelijk onderzoek te starten. Uiteindelijk hebben wij een prive psycholoog aangesproken, hij heeft wel een degelijk onderzoek en testen kunnen doen, met de toestemming van mijn zoon. Het prijskaartje is er dan ook naar, maar dat hadden wij ervoor over. Wat me vooral en nu nog steeds veel pijn doet, is het onbegrip van de buitenwereld, vooral de school.
Deze mensen lijken wel robbots, en alles wat afwijkt van het ” normale gedrag” lijkt voor hen wel onaanvaardbaar!!
Het maakt me boos, weemoedig te zien hoe de overheid zoveel geld letterlijk pompt in onze banken en bedrijven, hoe zit het met de mentale gezondheid van onze kinderen? Waar zijn al die overwerkte psychiaters? Geen optocht? Geen schreeuw om meer middelen en collega’s ?
Blijkbaar ondervinden de psychiaters niet dezelfde problematiek als wij ‘ de ouders!’ EEN ECHTE SCHANDE !!!!!!
Weet onze goede kinderpsychiater Peter Adrieanssens dan niet dat er een groot tekort is aan hulp en opvang voor anderszijnde kinderen?
Zou dit niet een van zijn werken kunnen worden? Boeken heb ik al gelezen, allemaal!!! Maar jammer praktijk en theorie zijn twee totaal andere zaken.
U vraagt zich waarschijnlijk af vanwaar die frustratie? Wel, na het stellen van de diagnose van mijn zoon ‘ Bipolair’ werd ik aangeraden een kinderpsychiater te contacteren want mijn zoon heeft medicatie nodig. Wat een ramp!! Wachtlijsten van maanden tot meer dan een jaar!! Wat doe ik in die tijd met het mijn zoon en het onbegrip van de school??
Kan iemand mij hier eens uitleggen , in ons ooo… zo welvarend Belgelandje waar ik hulp kan vinden voor mijn zoon?? Minister van gezondheidszorg waar bent u? U heeft waarschijnlijk geen ervaring met deze problemen, maar met mijn belastingsgeld wordt U betaald, zo doe verdorie Uw werk!!!!
20, 03 2010 op 22:56
hey
mooi verhaal
maar ik vind het schandaalig dat er niet genoeg kinder psichiatries zijn geen enkele plaats ik zoek nu al zoolang , maar we krijgen maar geen plaats of geen hulp en ben bang dta men dochter dood gaat gaan ze heeft al pillen gepakt en ze snijd haarzelf ook , ze heeft veel meegemaakt , iemand een iedee?