Dossier stalking
Een dader spreekt
Toen zijn minnares het uitmaakte, ontpopte Wout zich tot een ware kwelgeest. Dag en nacht belde en sms’te hij haar, maanden aan een stuk. Tot hij in de cel vloog.
“Ik kon maar niet geloven dat ze niet meer van me hield.” Een ontnuchterende kijk in het hoofd van een stalker.
21, 04 2009 op 02:09
Beste goedele, ik lees al van het begin uw blad en ik moet zeggen :Chapeau ! elke maand wordt het iets beter dan het vorige.
het artikel over stalking heb ik met veel belangstelling gelezen en wel om volgende reden : Ik heb zes jaar met iemand samengewoond van wie ik heel veel hield en voor wie ik heel veel overhad. Toen ik voor mijn verjaardag vorig jaar, (Ik werd vijftig, al zou je dat niet zeggen) mijn cadeau aan het beleven was ( een reis naar Venetiê) heeft meneer me zonder boe of ba in de steek gelaten met medeneming van mijn eigen auto,en c’d’s en platen en nog dingen, maar wat ik het allerergste vond, was het achterlaten van mijn zoontje van toen nog maar negen jaar. Ik heb daarvan aangifte gedaan bij de politie, was er helemaal kapot van, heb zelfmoord willen plegen, wou weten waarom ??? Mijn auto heb ik niet meer terug gekregen en ik kon niet meer gaan werken. Ik kon geen contact met hem krijgen, want wist niet waar hij uithing, ik schreef dan maar een brief naar zijn werk, stuurde sms-jes om te weten te komen waar mijn auto was en of ik die ooit zou terugkrijgen. Enkele weken later moest ik naar de politie komen, ik dacht om te horen wat hij verklaart had op mijn klacht dat hij mijn zoontje alleen had achtergelaten midden in de nacht, maar ik kreeg te horen dat ik moest stoppen met hem te stalken, Beste Goedele, het verhaal is te lang op zich, ik heb veel meegemaakt, tweemaal gescheiden, bedrogen, belogen en bestolen door de mannen in mijn leven, maar kwam er altijd bovenop, iedereen noemde mij een sterke vrouw, omdat ik me er altijd weer terug uittrok uit de put die de mannen voor me groeven, maar deze laatste heeft me écht gekraakt, ik durf geen enkele man meer vertrouwen, ben bang geworden voor nieuwe relaties, zou met mijn verhaal naar de buitenwereld willen stappen om vrouwen te waarschuwen voor dit soort mannen; Zes jaar lang heb ik alles voor die vent gedaan, zelfs soms mijn kinderen verloochend, en dan gaat hij bij de politie een verhaaltje over mij ophangen alsof ik hem in de put heb geholpen, geholpen heb ik hem wel ja, toen hij in de put zat omdat hij niet wist waar naartoe met zijn kinderen, toen hij zijn zoon bij hem wou, want hij wist niet bij welke instanties hij moest zijn, hem aangeraden bij deze of gene baas te gaan werken omdat hij dat zelf niet dierf, en dan krijg je dit als stank voor dank. Mijn verhaal is nog veel langer hoor, maar ik zei al, ik kan niet alles vertellen, maar er zijn niet alleen vrouwen die een wolf in schapevacht zijn, ook mannen die zich lief en hulpeloos voordoen in het begin van de relatie kunnen een gemene vent zijn, pas als ze hun zin hebben gekregen, en zelf weer hun weg kunnen gaan, slaan ze hard en gemeen toe, en als je dan wilt weten waarom ? wordt je op de vingers getikt, want meneer wil niet lastig gevallen worden, maar wat is het verschil tussen stalken en stalken ? Ik wou alleen een laatste gesprek met hem onder vier ogen en zelfs dat wou hij niet. Is dat dan eerlijk ? Ik wou alleen weten waarom ? Ik ben daar goed ziek van geweest, maag en darmproblemen van gekregen en hartritmestoornissen, veertien dagen niet kunnen werken en zelfs nu na zeven maanden vraag ik me dat nog altijd af. Waarom ?
Ik ben niet gewelddadig, te lief zelfs en wou alleen nog da éne gesprek, weten waarom hij over mij ook leugens vertelt tegenover zijn vrienden en kinderen, dingen die ik nooit zou doen, maar ja hij moet iets zeggen natuurlijk, zelfs zijn eigen dochtertje van wie ik heel veel hield had hij tegen mij opgezet.
Leuk is anders, ik had haar immers ook zes jaar mee opgevoed.
Mijn zoontje heeft nu leerproblemen, zet zich af tegen alles en iedereen, hij geeft zichzelf de schuld ervan dat hij zijn “papa” niet heeft kunnen tegenhouden, want hij was toen in huis, maar hoe kon hij dat ? Het smerige aan de zaak is, dat ik zaterdagavond terug was en vrijdag is mijn man vertrokken; dus mijn kind is een nacht en een dag bijna alleen geweest en heeft zich heel de dag zorgen zitten maken over wat ik zou zeggen als ik thuiskwam.
Toen ik dan de volgende dagen kapot was van verdriet heeft dat kind hoe klein ook alles gedaan om mij te troosten, eten aangedragen, drinken en meegehuild met mij. Is dat niet erg ? en dan mag ik niet weten waarom die rotzak dat gedaan heeft ? Is dat eerlijk ?
22, 04 2009 op 09:39
Om eerlijk te zijn vind ik die ’stalker’ uit je artikel nog braaf hoor! Iedereen verdient toch een antwoord op waarom?! Ok we horen natuurlijk haar verhaal niet, maar als ik het las dacht ik;’mijn god, mensen spreek met elkaar en er zou al een hoop miserie minder zijn!
29, 04 2009 op 23:01
hoe erg zou het niet zijn, mag je je kind niet laten meelijden of laten meebeleven. Het kind heeft hier niets mee te maken. denk hier maar aan.