Blijf van me af, mama
Dossier vrouwelijke incestplegers
“Ik kus mijn zoontje nooit op de mond. Ik ben zo bang om te worden als mijn moeder.” Daders van incest zijn soms vrouwen. Een slachtoffer én een daderes getuigen openhartig.
|
|
Deze maand in Goedele
Goedele 40: Het mooiste uit drie jaar Goedele!
02, 12 2009 op 14:53
Ik ben er hellemaal ondersteboven van, hoe kan je nu de kinderen die je hebt voelen groeien in je buik, zoiets onmenslijks aandoen?
Vooral het getuigenis van de pedofiele zelf bewijst maar al te goed hoe gevaarlijk en ziek zulke wezens zijn. Ze noemt het een geaardheid en is nooit behalve 1 keer tever gegaan??? Komaan he zeg, ik zou het verhaal wel eens van die ’speciale meisjes’ willen horen! Haar eigen dochter waarschuwde ze voor soortgenoten, maar zelf maakte ze anderen hun kleine meisjes ongelukkig!?? Hoe mooi ze het ook wil voorstellen en zich een goede pedofiel wil noemen, ze is niets minder dan een monster met een zieke geest, die dringend hulp nodig heeft, zou haar dochter weten wat voor lieve mama ze heeft?
05, 12 2009 op 14:59
Van mama een kus op de mond krijgen is vies!
06, 12 2009 op 01:20
where can buy this doll? You should link picture to website.
06, 12 2009 op 23:57
pppffff, als ik zulke artikels lees, dan komt de discusie met mezelf steeds weer boven…: wil ik wel kinderen??? Kan ik ze nog met een gerust hart op deze wereld zetten? want ik kan ze ook niet opsluiten en overbeschermen….
Nathalie, 26 jaar
10, 12 2009 op 22:54
ik heb zo juist het boek gelezen ” mama zag me niet graag en papa zag me te graag
10, 12 2009 op 23:54
Hi,
this is the link of the Anatomically Correct Dolls site: http://www.amamantafamily.com/
15, 12 2009 op 13:05
Hopelijk zal dit artikel bijdragen aan het herkennen van deze monsters, aan het geloofd worden van de slachtoffers en dat ze erkend worden als het door “mama” misbruikte kind.
Mijn monster-moeder had 4 dochters en stond steeds als eerste klaar om kleinkinderen en andere kinderen op te vangen… ze werd zelfs kwaad als je haar hulp niet vroeg bij opvangproblemen.
Bedankt Goedele!
15, 12 2009 op 17:41
Vrouwlijke pedofilie?
Een randfenomeen zullen de meesten zeggen. Kunnen we het dan hierbij niet laten? Iedereen weet toch, dat het ergste wat je kan bedenken, naar alle waarschijnlijkheid ook echt bestaat. Met andere woorden, zijn de media- aandacht en het bijbehorende tumult hier wel op hun plaats?
Wreten aan je gemoedsrust doen die getuigenissen anders wel. Vooral het verhaal van Oscar Van Den Boogaard vond ik zeer aangrijpend: Rauwe psychiatrie, ethyl en pedofilie samengebald in het doodsgereutel van een stervende moeder via een babyfoon. Een beeld dat blijft hangen. Ook: De zoveelste indicatie dat er met ons gedogenbeleid t.a.v. alcoholgebruik een en ander maatschappelijk uit balans geraakt is.
16, 12 2009 op 15:00
dat is erg dat er nu ook vrouwelijke pedofielen bestaan je kan nu zelf niemand meer zo goed meer vertrouwen
18, 12 2009 op 14:04
@Nathalie, laat je niet sturen door je angsten, een kind krijgen is het mooiste dat je kan overkomen, het maakt je zoveel rijker!
Je kan ze idd niet opsluiten en ook niet uitsluiten dat er iets engs kan gebeuren, maar je kan ze weerbaar maken.
Laat zulke monsters je dromen niet af pakken!!! Ook dan hebben ze macht over je…
19, 12 2009 op 10:43
Geweldig dat die ballon eens doorprikt wordt alsof enkel mannen, pedo’s en aldus pervert zouden zijn.
24, 12 2009 op 13:18
Voor het eerst heeft mijn vrouw Goedele niet gekocht deze maand. Nu is mij duidelijk waarom. Zij is een stil water met rare kantjes, maar ze leek me de perfecte moeder. Totaal verrassend werd ze zelfs onthaalmoeder. Een paar jaar terug heb ik door een samenloop van omstandigheden ontdekt dat mijn vrouw “wat” doet met kinderen. Na de bevestiging van mijn vermoedens door een pediater en een behandelende psychiater, loochent ze nog steeds het misbruik waar ze zowel slachtoffer als dader van is. Het was mij beginnen dagen op het ogenblik dat ze de zware problemen die opdoken met de kinderen ontkende, minimaliseerde of negeerde. Wat mij vooral slaat is de geslepenheid waarmee ze mij telkens wist af te leiden om haar ding te kunnen doen en de hardnekkigheid waarmee ze haar onschuld staande weet te houden. Acht psychiaters hebben haar nu nog steeds niet kunnen er toe brengen op te houden met wat ze nog zeer frequent doet, maar loochent, ondanks de overvloed aan evidentie van misbruik.
23, 05 2011 op 15:44
Ik ben het slachtoffer die in dit artikel mijn verhaal vertelt. Het heeft mij maar liefst anderhalf jaar gekost om in staat te zijn deze, soms harde, reacties te reageren. Zijn alle media-aandacht hier wel op zijn plaats? Geloof mij: aandacht is het laatste wat ik wil. Met mijn verhaal andere slachtoffers steunen, en kracht geven om verder te gaan, dat was mijn doel. Anders zou ik Telefacts en andere ’showprogramma’s’ niet afwimpelen.
Als ik de reactie van Guillaume lees, hoop ik echt dat hij ingrijpt. Blijf een vrouw die zo’n zaken doet niet steunen. Dat is het ergste wat je als kind kan meemaken, naast het misbruik. De omgeving die de zaken die ze vaststellen relativeren, of gedogen. Neen, daar kan ik met mijn verstand niet bij!
Ondertussen is mijn moeder terug vrij. Ik hoop dat ze nooit geen slachtoffers meer maakt. Gelukkig staat ze nog onder toezicht van de overheid. Maar helaas is ook dat geen garantie. Helaas kan de overheid deze mensen (hoe monsterachtig ze ook lijken) niet voor de rest van hun leven opsluiten.
Ik hoop dat mensen alert worden voor signalen van kinderen in hun omgeving. Helaas zijn het niet enkel vieze, vuile mannekes die kinderen misbruiken. Mijn moeder was een ‘deftige’ dame, proper en groot huis, kinderen met goede manieren en prima punten op school. De buitenwereld had het idee dat er meer vrouwen zoals mijn moeder moesten zijn. Maar dat zegt niets over die vrouw die achter vier muren haar kinderen misbruikte, dag na dag…
Als dit artikel vreet aan je gemoedsrust, Annelies, dan kan ik je verzekeren dat mijn leven gedurende 18 jaar een hel was. Voor jouw gemoedsrust is het misschien ‘aangenamer’ om te dromen dat de wereld perfect is. Helaas, niets is minder waar: mijn leven was gedurende 18 jaar afschuwelijk!
Maar, Nathalie, als je je hierdoor laat ontmoedigen om kinderen op de wereld te zetten, doe dit niet. Ik ben zelf een fiere mama, en het levende bewijs dat het anders kan. Ik zou mijn kind nooit kunnen aandoen wat mijn moeder mij heeft aangedaan. Mijn leven gaat verder, dag na dag. Ik ben echt gelukkig nu! En geloof me Nathalie: als je hart op de juiste plaats zit, wordt je een prachtige mama. En ik hoop dat al onze kinderen van vandaag een zorgeloos morgen mogen meemaken!