Dames en beren
Nooit te oud voor een teddy
Partner, pluchen beer of roze konijn: een knuffel verzacht de pijn van het zijn. Drie volwassen vrouwen over hun liefde voor een lapje stof met vulling. En een ziel. “Op hotel verberg ik Lolo ’s morgens in een lade. Maar alleen als hij er goed ligt.”
07, 03 2010 op 22:00
Wow, dit is écht een taboe. Zelf pleit ik ook schuldig: ik kan gewoonweg niet zonder mijn troeteldier. Ik heb het al sinds mijn geboorte en ik hoop dat het meegaat zolang ik leef want mijn troeteldier is zonder twijfel het enige niet levende individu waar ik zo aan gehecht ben.
Iedere nacht slaapt het dicht tegen me aan in mijn armen en dan moet mijn vriend mij maar delen met mijn troeteldier.
Toen ik deze zomer voor het eerst met het vliegtuig op reis ging, nam ik mijn troeteldier niet mee, uit schrik het kwijt te raken. Toen ik thuis vertrok heb ik zeker een half uur geweend omdat ik het had achtergelaten. Mijn vriend wou zelfs nog rechtsomkeer maken om het te halen.
Bedankt Goedele voor deze reportage, ik voel me veel beter begrepen nu.
29, 03 2010 op 16:42
tja de ene een knuffelbeer de andere zijn partner e..
ikke allebij
02, 04 2010 op 20:56
wat een ontzettend leuk artikel! is voor het eerst dat ik een bezoekje breng aan deze site, wist eerlijk gezegd niet eens dat goedele een magazine heeft!
maarre, heb er ook één. Vrijbeer. Slaapt elke avond tussen mij en mn vriend in en gaat overal mee naartoe. is me heel dierbaar…
nogmaals complimenten!
30, 05 2010 op 22:36
Ik ben egt blij dat er nog meer mensen gehecht zijn aan hun knuffel. Sinds mijn vriend een knuffel voor me maakte ben ik onafschedelijk met haar. Ik heb haar Maxim genoemt ze zit hier trouwens naast me ^^
xx