Goedele

4 Commentaren op “Vader onbekend”

1. Joanna F. zegt:
   25, 03 2010 op 21:59

   met veel interesse heb ik het artikel gelezen van het meisje dat zo zwaar teleurgesteld was om wat haar ouders verzwegen hadden.
   Ik vind het vreselijk spijtig dat het ze hierdoor eigenlijk heel die relatie met haar vader laat schieten.
   Ergens kan ik wel bevatten dat je in het leven al eens foute keuzes kan maken en je kan er nadien dan spijt van hebben maar dat betekent niet dat je het kan veranderen.
   En haar ma zegt dat ze gedwongen werd om dit te verzwijgen, ja, dit lijkt wel een beetje chantage, zeker wel, maar kan je het ook eens bekijken vanuit een ander standpunt.
   Uw ma is er uiteindelijk wel mee akkoord gegaan en heeft mee gekozen om die leugen te gebruiken.
   En ik kan me indenken dat je er over nadenkt wanneer het toch een goed moment zou zijn voor hen om dat wel aan jou te vertellen. Maar wanneer is al een goed moment om iets dat zo mooi was, stuk te maken. Want dat is beslist een reden waarom het niet opgebiecht werd, alles liep goed en je pa was gek op jou. Is dat niet veel belangrijker dan dat de waarheid op een slecht moment aan het licht kwam. Denk je niet dat je ouders er op dat moment veel spijt van hadden dat ze het nooit verteld hadden?
   Ik ken jullie uiteraard niet persoonlijk, maar ik zou zeggen laat wat je zoveel jaren gekoesterd hebt, niet zomaar verloren gaan en zet je hart weer open voor je vader.
   Uiteraard raakte dit verhaal me zo, omdat ik zelf met een zwaar dilemma heb gezeten en dingen aan mijn kids heb ‘moeten vertellen’ die ik helemaal niet leuk vond.
   Toen ik na 10j huwelijk het niet meer zag zitten met mijn toenmalige man, stelde mijn moeder voor of ik eens een weekend alleen wilde zijn en of mijn man misschien beter bij haar zou blijven voor die paar dagen. Dan kon ik alles eens goed laten bezinken, kwestie van wat ik wou met hem. We hadden een goede band en deden veel dingen samen, dus ik zag er geen graten in en stemde toe. Achteraf ben ik er achter gekomen dat ze hem niet gewoon mee had genomen naar haar huis, maar meteen ook naar haar bed. Ik kan je verzekeren dat toen ik daar enkele maanden later achterkwam, het een serieuze schok voor mij was. En mijn kids gingen in t weekend dan naar hun pa en mijn ma…ik had soms het gevoel dat ik in een soap zat maar wou mijn kids er niet in betrekken of hen bij hen weg houden (de kids waren toen uiteraard niet op de hoogte). Maar toen ik in mijn familie steeds werd afgeschilderd als het zwarte schaap, mijn dochter van 10 kwam er altijd over vertellen en op een dag, ik weet niet meer hoe oud ze was, heb ik haar verteld wat er gebeurd was… en nee, ik weet na al die jaren nog steeds niet welk nou de beste leeftijd was, maar het moest me gewoon van het hart omdat ze constant kwam slechte dingen vertellen die ze van hen hoorde.
   Een aantal jaren later heb ik het dan ook aan de andere kids vertelt en ook alleen maar omdat ik het gevoel had dat ik geen keus had.
   maar goed, wat ik vooral hoop is dat je eens bij jezelf nagaat hoe je het zou vinden als je pa er niet meer is (ja, de mijne is gestorven toen ik 20 was) en dat dat voldoende is om je te doen afvragen of het het wel waard is om boos te blijven over een fout die gemaakt is in het verleden…
   wat je ook kiest, veel succes met je keuze en je jonge gezinnetje!

2. kolipoki zegt:
   27, 03 2010 op 10:55

   ik ben ook kind van een zaadlozing…mijn moeder praat er niet over en ik vraag, nu, na zoveel jaar niet meer erachter. bepaalde dingen in het leven, bepaalde opvattingen, omgaan op een andere manier met levenscrisissen en de blik in de spiegel zegt mij —dat is niet van moeder, wel van “hem”. telkens komen er weer momenten waarmee men geconfronteerd wordt met het onwetende over de roets. maar ik heb niet gezocht! ik wou het uit de mond van mijn moeder horen wie hij was, hoe hij was, wat hij was, hoe hij dacht…
   ik denk dat ze dat ook niet weet en ik heb lij verzoend met het gedacht; product de zijn van een one night stand , een zaadlozing!

3. Een dochter van twee vaders zegt:
   13, 04 2010 op 11:40

   Hey,

   Ook ik heb het artikel met veel interesse gelezen (sorry voor de late reactie, maar heb nu pas de site ontdekt). Ik noem mezelf een dochter van twee vaders, de biologische vader en de echte vader. MIjn ouders zijn gescheiden toen ik 2 jaar was en sindsdien woont mijn stiefvader bij ons. Voor mij is hij de enige echte vader. Mijn biologische vader is twee jaar geleden overleden aan longkanker en eigenlijk was het een opluchting. Ik weet dat ik hiermee veel negatieve reacties ga krijgen, maar eigenlijk was ik stiekem blij dat hij er niet meer was. Hij was alcoholverslaafd en een meester in het emotioneel chanteren van zijn kinderen. Ik heb het heel lastig gehad… Ik ging op bezoek bij mijn vader uit schuldgevoel en tegen mijn zin. Ik durfde nooit tegen mijn vader ingaan. Pas toen ik 21 was heb ik eindelijk iets durven zeggen en heb ik verteld hoeveel pijn hij me heeft gedaan. Ik wou eigenlijk dat ik het al vele jaren daarvoor had gedaan. Ik heb dan ook met hem gebroken tot het nieuws kwam dat hij ziek was en stervende. Maar eerlijk… soms wou ik dat mijn moeder en mijn stiefvader mij en mijn broer hadden weggehouden bij onze echte vader. Er zou ons veel verdriet en veel leed bespaard zijn gebleven…

4. Joan zegt:
   23, 06 2010 op 21:08

   hey, dochter van 2 vaders

   ik begrijp je reactie volkomen
   het is niet makkelijk om te durven zeggen wat je voelt, want er rust een groot taboe op je ouders niet ok vinden
   ik heb ook een tijd verwijten van mijn zussen gehad omdat ik besloten had met mijn moeder te breken, nadat ze met mijn man, bijna ex-man toen, de koffer in dook
   maar ik heb er nu na al die jaren geen spijt van
   het is een beetje een afgesloten hoofdstuk voor mij
   als ik haar toch nog eens tegenkom, dan voelt het als een oude kennis
   er is een gevoel van herkenning, maar de liefde of warme gevoelens zijn weg
   dus als ze morgen komt te sterven, zal dat me ook niet veel doen

   veel succes met je verwerkingsproces, met de moeilijke momenten uit je verleden die je misschien nog een plaats in je leven moet geven
   het feit dat je het al kan zeggen, is al een goed begin, de rest komt wel!

Geef je commentaar