|
|
Dossier deserterende moeders
Een moeder hoort te vechten voor haar kinderen, maar Lieve liet ze alle vijf in de steek. “Hun vader heeft ze afgepakt, en ik heb geen moeite gedaan om ze terug te krijgen.” Een aangrijpend dossier over het loslaten van je dierbaarste bezit en de mythe van het moederschap.
Goedele 25 ligt in de winkel. Wat er allemaal voor boeiends in staat, lees je op deze site. Neem een abonnement.
Lezers hebben altijd gelijk. Lovende commentaar, ongezouten kritiek of geweldige ideeën die ons blad nog beter kunnen maken? Gooi het in de groep, of beter: word lid van Goedeles lezerspanel en vul regelmatig onze online vragenlijst in.
Interesse? Schrijf je dan nu hier in!
In Nederland is Goedele niet meer in de winkel verkrijgbaar. Bestel daarom heel gemakkelijk de nieuwste editie van Goedele online.
02, 06 2010 op 20:36
Ik had wel een mama die elke dag thuis was, een echte huisvrouw, zoals dat noemde, nu ja, haar taak bestond er voor haar vooral in ons stil en braaf te houden en de man des huizes op zijn wenken te bedienen. Haar missie was ons in het geloof te houden en van ons een soort kopie’tjes van haar te maken, daarom dat we braafjes op ons 16de op leercontract moesten, carriere maken was niets voor gelovige vrouwen! Advocate? Maar meisje die liegen constant, archeologe, maar schat, die zoeken bewijzen om bijbelse waarheden onderuit te halen, zet dat maar uit je hoofd!!!
Elke vorm van tegenspraak werd snel de kop ingedrukt, met een emmer schuldgevoel erboven op.
Ik heb me ondertussen losgerukt, maar eerlijk is eerlijk zonder moeder, was ik veel eerder MEZELF geworden!!! En had ik nu wel een diploma op zak en had ik niet die eeuwige onzekerheid en dat zoeken naar bevestiging…
Je bent in mijn ogen pas een echte moeder als je je kinderen kan loslaten en hen de vrijheid geeft om ‘ik’ te worden!!!
11, 06 2010 op 19:04
“Ik wil leven!” zei ze…en ze liet al haar acht kinderen in de steek om er met haar minnaar vandoor te gaan.
Als tweede oudste in de rij, probeer ik deze egoïstische keuze van “mijn moeder” naast me te laten en te zorgen voor m’n allerliefste broertjes, zusjes… en papa.
10, 08 2010 op 22:21
En toch… ik zal niet oordelen denk ik dan maar.
Ik ben ’slechts’ stiefmoeder van een pracht van een stiefdochter.
Waarschijnlijk heeft elke moeder, of ze nu ‘bio’ of ’stief’ is, de intentie om datgene te doen waarvan ze denkt dat dit het beste is voor alle partijen.
Het is niet omdat er zich ‘onbegrijpelijke’ taferelen voordoen dat die moeders per definitie ’slechte’ moeders zijn.
Ik ben er haast zeker van dat de gevolgen van hun keuze een soort ‘levenslang’ schuldgevoel moet zijn.
Volgens mij kunnen wij ons onmogelijk voorstellen ‘wat’ er door bepaalde mensen hun hoofd raast wanneer ze voor ons ‘onbegrijpelijke’ beslissingen nemen. Volgens mij zouden wij het er niet beter van afbrengen indien wij in exact dezelfde situatie zouden verkeren.
Dus kop op aan allen die treuren om ooit genomen beslissingen. ‘Het Leven’ is een never-ending herhalings-serie waarin elk van ons eindeloze herkansingen krijgt. Het klinkt alweer gek maar ik ben er meer dan ooit zeker van dat het werkelijk zo is. Heb vertrouwen in het feit dat iedereen doet wat voorbestemd en/of voorgeprogrammeerd is. Het is zoals het is en het is goed zo.
Wees lief voor jezelf en wees dankbaar voor hetgeen je hebt en kan!