Goedele

Wie vlees eet moet dieren slachten

We weten niet meer wat we weten. Er zijn kinderen die nauwelijks beseffen dat de kip op hun bord ooit vleugels heeft gehad en dat lapje vlees vier poten. Een deel van de voedingsindustrie is georganiseerde wreedheid tegen dieren en wij horen, zien en voelen daar niets van. Vandaar mijn stelling: wie vlees eet, moet zélf ook dieren maar slachten. Uiteraard kunnen we niet allemaal op slag terug landbouwers en veetelers worden, dus laten ons zeggen: één keer per jaar moeten de vleeseters onder ons een dier kelen en stropen. En geen kreupele ouwe bok die dringend uit zijn lijden verlost moet worden, maar een lammetje of een kalfje, minstens een konijntje. Iets schattigs en aaibaars. Zodat we opnieuw horen, zien en voelen wat het is. Wie weigert, wie het vuile werk door anderen of door de industrie laat opknappen, moet vegetariër worden.
Ik ben zelf een vleeseter. Mals lamsvlees is een van mijn culinaire favorieten. Maar er staan ook schattige, mooie lammetjes in de wei achter mijn tuin. Eén ervan heb ik grootgebracht als een moeder. In de eerste dagen na haar geboorte kreeg ze van mij om de twee uur van de papfles. En ik heb ook konijnen. Als die twee keer niezen laat ik de veearts komen! Dus als mijn stelling een regel zou worden, eet ik van mijn leven geen lam of konijn meer, zeker weten. Dan zal ik overschakelen op een dieet van vis en gevogelte. Goed voor mijn gezondheid én voor die van u, want iedereen weet dat de industriële veeteelt slecht is voor het milieu. Voilà, weer een probleem uit de wereld. Dank u Goedele!

Heb ik gelijk of heb ik gelijk?

Zes maanden verplichte ontwikkelingshulp voor jongeren

Vroeger moesten de jongens verplicht in militaire dienst. Daar werden ze
mannen. Gelukkig hebben we daar komaf mee gemaakt. Want het type man waar ze eertijds in het leger een voorkeur voor hadden was dat van de gewelddadige, niét-denkende, blind de meest idiote bevelen gehoorzamende zuiplap. Wie wél nadacht, niet zo veel kon drinken en het van iets anders dan fysieke paraatheid moest hebben, werd een mietje genoemd en genadeloos gepest. De legers van deze wereld zijn bijna zonder uitzondering extreem vrouwonvriendelijke, holebi-hatende apparaten. Slechts één positief idee ging met de afschaffing van de legerdienst verloren: dat van de onbaatzuchtige inzet ten bate van de gemeenschap. Wel, jongens en meisjes: dat voeren we dan nu opnieuw in! Verplichte ontwikkelingshulp op een ander continent. Voor minstens een half jaar, maar ‘bijtekenen’ mag. En voor jongens én meisjes. Zodat ze mannen en vrouwen worden, maar dan van de wereld. Zodat ons kleine Vlaanderen straks niet volgepakt zit met jonge provinciaaltjes. Zodat jullie met eigen ogen zién dat er andere continenten en culturen zijn. Zodat we een jong en enthousiast B-Fast léger paraat hebben als rampen, veroorzaakt door de natuur of door de mens, zich voltrekken. Haïti, we geven én we komen. Maar we zijn ook waar de ellende minder zichtbaar is, om acute noodsituaties te helpen voorkomen. We werken eerst voor de wereld, en daarna pas voor onszelf.

IEDEREEN EEN JAARLIJKSE ONDERHOUDSBEURT BIJ DE PSYCHIATER

Onze auto moet vanaf een bepaalde leeftijd jaarlijks gekeurd worden. Voor onze tanden mogen we één keer per jaar naar de tandarts voor een nazicht tegen terugbetalingstarief. Als onze spieren en gewrichten niet meer meewillen, wordt een eerste reeks behandelingen bij de kinesist terugbetaald. Maar als onze geest in de war is, of ronduit ziek, moeten we het zelf maar uitzoeken én bekostigen.
Vandaar mijn stelling: iedereen, jong en oud, een jaarlijkse onderhoudsbeurt bij de psycholoog of psychiater. Gratis, voor honderd procent terugbetaald door het ziekenfonds, maar wel verplicht.
Zelfkennis is het begin van alle wijsheid, luidt het spreekwoord. Maar we worden er in de praktijk nauwelijks toe aangezet om op regelmatige basis aan zelfonderzoek te doen. Een jaarlijkse sessie bij de psych zou een begin kunnen zijn. We zouden verplicht worden de dingen die ons beangstigen of kwellen regelmatig eens goed op een rijtje te zetten. We leren praten over onze gevoelens; toegeven dat we ons al eens zwak of klein, lusteloos, hyper of gewoon heel vreemd voelen. Nu staan de Belgen wijd en zijd bekend als een gesloten, haast gebukt lopend volk. Misschien worden we, dankzij het feit dat we onszelf leren ontleden en over onszelf leren praten, wel een openhartig volk.
Uiteraard is zo’n jaarlijkse psychische check-up alleen al goed om problemen tijdig te onderkennen, voor ze dramatische vormen aannemen: een dipje voor het een depressie wordt, vermoeidheid voor het een burn-out wordt, relatieperikelen voor ze een echtscheiding worden. De persoonlijke én maatschappelijke tol van veel moderne geestelijke kwalen zal een pak minder zwaar zijn. En als er weer eens een Kim De Gelder opstaat, zullen we niet meer kunnen zeggen: ‘Nooit iets gemerkt aan die jongen!’ We detecteren de problemen van mensen in onze omgeving sneller, omdat we geleerd hebben die van onszelf te onderkennen.
Ja, die jaarlijkse onderhoudsbeurt van onze psyche wordt verplicht. Wie er onderuit probeert te komen, moet twee beurten doen, want die vertoont om te beginnen al vluchtgedrag. En als de therapeut van dienst vraagt: ‘Hoe gaat het?’, mag je niet gewoon ‘goed’ antwoorden. Dat kán namelijk niet. Niemand is helemaal normaal. Iedereen is voor verbetering vatbaar!

Laat je op tijd en stond beledigen!

We hebben allemaal wel eens last van een te groot ego, ik incluis. Dat is zéér ongezond. Een ego dat zichzelf ongehinderd blijft opblazen kan zo hard uit elkaar spatten dat de schade niet te overzien is, ook in de omgeving. Aan de oorsprong van passionele moord, om maar eens iets te noemen, ligt haast altijd wat men in vaktermen ‘narcistische krenking’ noemt: een ego dat zo’n lelijke knauw krijgt, dat de voormalige bezitter ervan helemaal door het lint gaat. ‘Hoe kon ze voor een ander kiezen, terwijl ik toch zo geweldig ben?!’ Vooral mannen laten het vaak zover komen, maar dit geheel terzijde. Het is zo duidelijk als wat: een buitenmaats ego staat elk leuk en ongedwongen samenleven tussen mensen in de weg. Vandaar mijn stelling: laat je op tijd en stond beledigen! Dat is goed voor je incasseringsvermogen en het houdt je netjes met de voetjes op de grond.
Laten we dus ophouden elkaar met beleefdheidsformules om de oren te slaan - ‘O, dat is lang geleden, wat zie je er goed uit!’ ‘Ik vind je magazine echt over de hele lijn fantastisch’ - ze zijn meestal toch niet gemeend. Ik wacht met ongeduld, en ook wel met angst en beven, op de dag dat ze over mij schrijven: ‘God, wat had ze weer wallen onder haar ogen’ of ‘De frisheid is er bij Goedele duidelijk af’.
‘Menslief ik hou van jou’: ga weg, de liefheid van de Bond zonder Naam heeft gefaald. Beledig en laat beledigen, met dit ronduit menslievende doel voor ogen: dat we allemaal nederiger, bescheidener en dus aangenamer mensen zouden worden! Trouwens, waarom zou je straks een eenzame uitnodigen met de Kerst, als je nog vol bent van jezelf?

Heb ik gelijk of heb ik gelijk?

Verliefdheid moet uitgeroeid worden!

Verliefdheid is doffe ellende. Op z’n best een wilde, onverantwoordelijke roes die (snel) overgaat. In bijna alle gevallen een gevaarlijke vlaag van verstandsverbijstering. Een manie die maakt dat we ons niet meer kunnen concentreren op wat écht belangrijk is: ons werk, onze familie, onze gezondheid. En als het over is en ons hart gebroken, worden we zielig en depressief. Verliefdheid leidt helemaal nergens toe, zéker niet tot een verstandige partnerkeuze.

Vandaar mijn stelling: weg met de verliefdheid! En hoe gaan we dat doen? Gewoon: door het verliefdheidsgen uit ons genenpakket te halen. Via genetische manipulatie dus, voor mijn part op zeer prille leeftijd, bijvoorbeeld op het moment dat we onze baby’s inenten tegen al die andere gevaarlijke ziektes. Op die manier kan de mensheid in één generatie van die rare psychische ziekte verlost zijn.
De misvatting dat je eerst tot over je oren verliefd moet worden op de man of vrouw van je leven, is een uitvinding van Hollywood. Dat geloven we alleen in het zich aan soaps vergapende westen. In de rest van de wereld worden huwelijken gearrangeerd. Dat willen zeggen: zorgvuldig voorbereid, met geduld, verstand en overleg, en met behulp van familie en vrienden. In de rest van de wereld weten ze namelijk dat een duurzame relatie niet voortkomt uit een kortstondige vlaag van verliefdheid, maar uit een grondig onderzoek naar wie bij wie past. Dát is de normale procedure!
Verliefdheid verhindert dat je nuchter oordeelt en verstandig kiest. Wat verlang je van je toekomstige levenspartner: rust of avontuur, risico’s of veiligheid, kracht of verstand, schoonheid of ervaring? Of een onmogelijke cocktail van alles? Maak zo’n checklist, je leert er jezelf beter door kennen.
Zonder verliefdheid geen liefde, zegt u? Dat hebt u glad verkeerd. Uit vriendschap, samenwerking en respect kan diepe liefde groeien. Uit verliefdheid diepe haat en fysieke afkeer. ‘Hoe is het in vredesnaam zo ver kunnen komen dat ik nu naast dit vreemde sujet, man of vrouw, op de bank zit’, vragen velen zich af eens de vlinders weggefladderd zijn. Als je een jong katje in huis neemt, ben je daar niet verliefd op. Maar na verloop van tijd ga je er wel liefde voor voelen.
Ik zeg dit niet uit persoonlijke bitterheid, al spreek ik uit ervaring. Ik zeg het omdat we allemaal een lang en gelukkig leven met een schat van een partner verdienen. En ik meen het.

BV’s moeten hun mond houden! (Behalve ik)

Herr Seele over de comeback van Kim Clijsters. Tom Boonen over het
hoofddoekenverbod. K3 over de opwarming van de aarde. Jacky Lafon over het
cocaïnegebruik van Tom Boonen. Frank De Boosere over het liefdesleven van
Herr Seele. Koen Wauters over het moederschap van Kim Clijsters. Frank De
Winne over de sterren op de dansvloer.
BV’s laten zich om de haverklap verleiden tot uitspraken over dingen waar ze
niks van afweten. Dat is meestal niet eens hun eigen stomme schuld: de foute
media pushen de verkeerde mensen voortdurend tot een misplaatste mening over
een probleem dat hun petje te boven of te buiten gaat. “Moet je weten
waarover ze nu weer een standpunt van jou willen hebben”, zegt mijn
assistent me vrijwel elke dag. Het Hitler-portret van de onthaalmoeder uit
Hoboken. Het nieuwe appartement van koning Albert. Het buikje van Freya Van
den Bossche.
Vandaar mijn stelling: BV’s moeten hun mond houden! Toch over dingen waarvan
ze geen kaas hebben gegeten, of die ze zelf niet aan den lijve hebben
ervaren, of waar ze geen zaken mee hebben. BV’s moéten geen mening hebben
over van alles en nog wat. BV’s hoéven niet van alle markten thuis te zijn.
Slechts één uitzondering op de regel wordt toegestaan: bibi, moi! Ik heb een
diploma dactylo, heb zeven jaar aan de unief rondgehangen, haalde een
zwembrevet van 1000 meter en deed vakantiewerk voor de Boerenbond. Ik heb,
al dan niet in opdracht van de VN, een flink stuk van de wereld afgereisd,
dus er is nauwelijks een wereldprobleem te bedenken dat ik niét met eigen
ogen heb gezien. Net zoals ik ter voorbereiding van mijn talkshows zowat elk
groot en klein maatschappelijk probleem minstens vluchtig heb bestudeerd.
Mijn vader was bovendien een volleerd tuinier, dus mijn kennis van het
buitenleven, van fauna en flora, staat behoorlijk op punt. En ik heb zelf
kinderen, katten, konijnen en een ezel! Ik heb bovendien eens een
ingegroeide teennagel gehad, schurft opgeraapt in Afrika, en een hoop botten
en potten gebroken… Dus ik bén nu eenmaal van veel markten thuis. Dus ze
kunnen mij over veel dingen bellen. Maar ook ik zal de komende tijd proberen
wat meer mijn mond te houden. (Behalve in dit magazine, natuurlijk :))

Verplicht onderwijs in het Frans tot 12 jaar!

We leven in een tweetalig land, in een geglobaliseerde wereld, en onze hoofdstad is tevens de hoofdstad van een continent. Onze kinderen kennen dus maar beter hun talen. En hoe vroeger ze daarmee beginnen, hoe beter ze die onder de knie krijgen, dat staat wetenschappelijk vast. Als je van kindsbeen af meer dan één taal moet spreken, wordt het taalcentrum in je hersenen automatisch groter. Net zoals je bredere schouders ontwikkelt als je van jongs af aan veel zwemt. Vandaar mijn stelling: verplicht onderwijs in het Frans voor alle Vlaamse kinderen, vanaf de eerste kleuterklas tot het zesde leerjaar van het lager onderwijs. En uiteraard: verplicht onderwijs in het Nederlands voor alle Franstalige kinderen.

Ik besef dat het voor de ouders niet makkelijk zal zijn. Begeleiding van huistaken in een andere taal, contact met anderstalige leraren: de ouders moeten eigenlijk samen met hun kind een nieuwe taal leren. Maar dat probleem zal welgeteld één generatie duren; daarna zijn we allemaal perfect tweetalig.
De organisatie van deze hele, euh, reorganisatie, is wél een makkie: de Waalse onderwijzers komen in Vlaanderen lesgeven, de Vlaamse trekken naar Wallonië. Kost wat hoofdbrekens, maar weinig geld. Zo zullen we elkaar écht leren kennen en worden we één sterke, meertalige natie. De instelling die nu dient om Vlamingen en Walen bij elkaar te houden, het koningshuis, kunnen we vervolgens afschaffen. Dat is een geweldige besparing, en ik stel voor dat we met een deel van de opbrengst de films en feuilletons die op de Franstalige zenders worden uitgezonden voortaan ondertitelen, zodat ze daar kunnen ophouden met dat onnozele dubben van de stemmen van acteurs. Wie weet leren de Walen zo ook nog Engels!

Tegen de tegenstanders van deze ’schandalige verfransing’ - ik hoor ze al komen - zeg ik: het gebeurt al, slimmeriken! De Vlaamse scholen in Brussel zitten vol Franstalige kinderen. Die worden op jullie kosten tweetalig, en als je niet uitkijkt zorgen ze er straks voor dat de Waalse en Brusselse economie dynamischer, slimmer en sterker wordt dan de Vlaamse.
En wees gerust: onze taal en cultuur zullen niet teloorgaan. Na school spreken onze kinderen uiteraard Nederlands met hun ouders en hun vriendjes. En vanaf de middelbare school, op het moment dat cultuur en literatuur pas echt op de proppen komen in de lessen, worden we weer gewoon in onze moedertaal onderwezen.

Heb ik gelijk of heb ik gelijk?

Schaf moederdag af!
En alle andere ‘dagen van’…

Moederdag, vaderdag, Dag van de Arbeid, Dag van de Dynastie, Valentijnsdag, Secretaressedag, Dag van de Klant. Als de ‘Dagen van’ daartoe beperkt bleven, zou geen mens zich eraan storen. En zou er ook nog een reële kans zijn dat we die dag écht bijzondere aandacht hebben voor ma, pa, de geliefde, de koning en de secretaresse. Maar er bestaat nu ook - u leest het goed - een Dag van de trage weg, een Dag van de inburgeraar, de Dag van de download, de Dag van de religieuze film, de Dag van de hoogbegaafdheid, de Dag van de schoonmaak, de Dag van de cateringmedewerker, de Dag van het vertaalde kinderboek, de Internationale dag ter voorkoming van schade aan de natuur tijdens oorlogen en gewapende conflicten, de Dag van de datakwaliteit, de Dag van de supermarkt, de Dag van de muziekvrijheid, de Dag van het gebrek aan toiletten en, jawel, de Internationale dag van het naakt tuinieren (op 2 mei, de dag na de Dag van de Arbeid dus). De lijst is eindeloos. Elke dag is het wel de Dag van een paar dingen, zinnige en onzinnige. Meer dan ooit lijkt de ‘Dag van’ vieren een alibi te zijn om dáár de rest van het jaar alvast niet meer aan te hoeven denken. Moederdag heb ik altijd een beetje een betuttelende bedoening gevonden: het dutske moet de klok rond koken, wassen en plassen voor ons, laten we haar één keer per jaar maar eens ‘verrassen’ met een bos bloemen - de kans is groot dat ze een lekkere taart bakt wanneer we die komen brengen! En dan heb ik het nog niet over de plat-commerciële belangen die met veel van die ‘Dagen van’ gemoeid zijn. Moederdag kunnen we toch net zo goed Dag van de bloemist noemen, of Dag van de pralinewinkel? Vandaar mijn stelling: afschaffen die handel! En meer dan één dag per jaar denken aan de mensen die onze aandacht, zorg en dankbaarheid écht verdienen.

Verboden te trouwen onder de 30!

Eén op de drie huwelijken mislukt even feestelijk als het begonnen is en eindigt met een denderende echtscheiding. Negen keer op tien is een verkeerde partnerkeuze de oorzaak. Je was te jong getrouwd, en met de verkeerde! Vandaar mijn stelling: het moet voortaan ten strengste verboden zijn te trouwen als je nog geen dertig bent.
Het is een vertrouwd verhaaltje: je vond hem/haar de mooiste of de tofste op de middelbare school of in de jeugdbeweging, je ging daarna werken of nog een beetje studeren, maar eigenlijk dacht je maar aan één ding: zo snel mogelijk trouwen en gaan samenwonen met je grote jeugdliefde. Op je tweeëntwintigste - je had al wat gespaard en een deftige job gevonden - was het dan eindelijk zover. En nog geen tien jaar later lag het sprookje aan diggelen. Je nieuwe man bleek zich uitsluitend met zijn carrière bezig te houden en elke avond uitgeteld op de bank te liggen, of op te trekken met de verkeerde vrienden en vriendinnen. Je ooit zo stralende echtgenote kwam, nadat ze de kindjes had uitgebroed, haar huis, tuin en keuken niet meer uit. Hij of zij was iemand anders dan degene op wie je halsoverkop verliefd werd. Je had elkaar niets meer te vertellen.
De waarheid is: op je tweeëntwintigste ben je nog een kind. Je emotionele, intellectuele en professionele ontwikkeling moet nog beginnen. Je weet zelf nog niet wat je wilt doen en bereiken in het leven, laat staan wat je van je partner verwacht. Soort zoekt soort, zegt men altijd, maar voor je dertigste weet je nog niet tot welke soort je behoort! En ook je seksuele leven begint pas als je dertig bent - ik kan het weten.
En nadat we de huwbare leeftijd drastisch hebben verhoogd, kunnen we het opnieuw moeilijker maken om te scheiden. Je hebt bij je volle verstand voor elkaar gekozen, dus je hebt geen excuus meer om er niks van te bakken. Tweede huwelijken zijn trouwens nog minder succesvol dan eerste; daarvan mislukt één op de twee. Het oude spreekwoord ‘trouwen is houwen’ wordt in ere hersteld!

Heb ik gelijk of heb ik gelijk?

Iedereen (betaald!) vroeger naar huis voor seks!

Volgens de jongste seksenquête van Flair is de Vlaamse vrouw behoorlijk tevreden over haar seksleven, maar mag het altijd nog ietsje méér zijn. De Vlaamse man zal het graag horen! Vandaar mijn stelling: elke werkende Vlaming moet per week één uur tijdskrediet krijgen om de liefde te bedrijven. Sekskrediet. Zodat we, op een tijdstip naar keuze, een uurtje (vroeger) naar huis kunnen voor seks.
Wie gaat dat betalen? Het sekskrediet zit precies zo in elkaar als nu het opleidingskrediet en het zorgkrediet. Het is een vorm van loopbaanonderbreking (zij het een korte, hihi) die mee wordt betaald door de overheid. Een aanmoedigingspremie van 30 euro voor die 4 uur per maand, het equivalent van 4 dienstencheques, lijkt me redelijk. Werknemers van boven de 50 met 25 jaar anciënniteit krijgen twee uur sekskrediet en 60 euro. Uiteraard moet de Vlaamse regering een seksinspectie oprichten, naar analogie van de arbeidsinspectie, om er streng op toe te zien dat wie de sekspremie opstrijkt ook werkelijk zijn seksuren klopt.
Ik weet natuurlijk dat er mensen zijn die wel seks zouden willen, maar er geen geschikte stoeipartner voor vinden. Of mensen die huiveren bij de gedachte dat ze vroeger naar huis zouden moeten om seks te hebben met hun reguliere partner. Zij kunnen een sekscheque krijgen: goed voor een uur seks per week, te gelde te maken in een door de seksinspectie erkende seksinstelling (bordeel of escortebureau).
Seks is gezond voor lichaam en geest. De werkgevers krijgen blijere en meer gemotiveerde werknemers, die de andere 37 uur per week nog productiever zijn. De meeruitgaven voor de overheid worden ruimschoots gecompenseerd door minderuitgaven in de ziekteverzekering want we zijn met z’n allen minder snel uitgeblust en minder vaak ziek.
Uit enquêtes blijkt telkens opnieuw dat de gemiddelde Vlaming gemiddeld anderhalf keer per week vrijt. Hoe dat je dat eigenlijk, een halve keer vrijen? Het sekskrediet is mijn bescheiden bijdrage om daar een mooie ronde twee van te maken.

Heb ik gelijk of heb ik gelijk?

)