Goedele

This is the end, my friend. Om het rouwproces van u, beste lezer, wat te verzachten, en onszelf nog één keer gigantisch te amuseren, maakten we een ‘best of’. Alle mooiste, grappigste, meest ontroerende en intense momenten uit Goedele voor u verzameld.

Op het menu: de meest beklijvende foto’s en uitspraken uit interviews, dossiers, reisreportages en seksstukken. De sterkste mode- en beautybeelden. Ook van de straffe kost uit de culinaire pagina’s mag u nog een laatste keer proeven. U krijgt ook exclusieve foto’s van Goedele die - onbegrijpelijk – nog nooit werden gepubliceerd. Blader u een kijkberoerte.

Als dessert serveren we u graag wat vers voer. Een interview met Evi Hanssen en Fred Di Bono (“Wij vogelen, maar we zijn niet elkaars beste vriend”)! Een prachtige balkonscène met Goedele, Marie Vinck en Els Pynoo in de hoofdrol! Beautyproducten om van te smullen! Een reisverhaal om het ijskoud van te krijgen! Zelfs de ramptoeristen die willen weten wat er intussen van onze redactie geworden is, worden op hun wenken bediend.

The best of Goedele. Koop ’m en leg hem voor altijd naast uw wc. Wij zijn u eeuwig dankbaar voor uw steun en enthousiaste reacties.

Het Goedele-team.

Goedele 40: Het mooiste uit drie jaar Goedele!

Bram (23), single“Ik weet dat mijn vader me niet zal veroordelen als hij hoort dat ik homo ben. Maar toch. Ik ben bang dat ik aan bepaalde verwachtingen niet zalvoldoen en dat ik hem zal teleurstellen. Ik moet eerst mezelf leren aanvaarden zoals ik ben. Maar dat is een traag proces. Ik had het liever anders gewild. Als kind was ik ervan overtuigd dat ik zou trouwen en kinderen krijgen. Maar ik wil niet dat zij omwille van mijn geaardheid met de vinger gewezen worden. Dus heb ik ook mijn kinderwens verdrongen. Momenteel heb ik geen relatie. Zolang ik niet eerlijk ben tegenover mezelf kan ik niet aan een relatie beginnen.”

Jamila (28), single

“De allochtone gemeenschap ziet holebi’s vaak als beesten. Als je homo of lesbienne bent, laat je je meesleuren door het duivelse denken van het westen, zeggen ze. Bijgevolg word je door je eigen familie verstoten. En net dat maakt me bang. Ik wil mijn ouders en zussen niet kwijt. Dus heb ik besloten om te zwijgen. Ik wil onze band niet op het spelzetten. Nog niet. Weet je dat ik op mijn negentiende aan een schijnhuwelijkdacht? Ik zou trouwen met een homovriend om de schijn voor de buitenwereld op te houden. Maar gelukkig besefte ik al snel dat ik ook dat nooit zou volhouden.”

Mark (40), getrouwd en twee kinderen
“Gelukkig is mijn vrouw Ann niet het controlerende type. Alhoewel. Vorige maand vroeg ze me na een discussie voor het eerst of er iemand anders was. Ik zweeg en verliet de woonkamer. Een andere vrouw, dat zou voor Ann heel erg zijn. Maar een man? Dit durf ik haar niet aan te doen. Ik zit vol schuldgevoel. Ann is een schat van een vrouw en de perfecte moeder voor mijn kinderen. Ik wil haar niet kwetsen. Diep vanbinnen heb ik spijt van mijn huwelijk. Ik had eerlijk met mezelf moeten zijn destijds, maar ik had de moed niet en verdrong het.”

Alyssa:
“De meeste van mijn klanten zijn vrouwen tussen de veertig en de vijftig, chique madammen met een rijke vent. Ze zien er onberispelijk uit en wonen in een prachtig huis. Zij kunnen het ook betalen. Tenslotte kosten mijn diensten 200 euro per uur. Ze zijn getrouwd, maar voelen dat ze iets tekort komen of ze verlangen heel sterk naar een vrouw. Ze zijneigenlijk lesbisch, net zoals ik, maar ze willen hun man niet verlaten vanwege het geld, de sociale omgeving of de kinderen.”
“Vaak zijn ze héél zenuwachtig bij het eerste contact, sommigen komen bijna niet uit hun woorden. Dan drinken we champagne en geef ik een sensuele massage zodat ze zich kunnen ontspannen. Het valt me vaak op dat die vrouwen het niet gewend zijn aangeraakt te worden. En dat ze zo’n nood hebben aan écht lichamelijk contact, liefhebben, strelen… Van de meesten zou je nooit denken dat ze lesbisch zijn. Velen hebben nog seks met hun man, maar dan doen ze ‘alsof’.”
“Natuurlijk heb je ook de vrouwen die het eens een keer willen proberen. De nieuwsgierige types, die gewoon willen weten hoe het is. Daarna willen ze méér. De ontluikende potjes zijn ook leuk. Mijn jongste klant ooit was vijfentwintig. Ze wist zeker dat ze lesbisch was. Ze had geen interesse in mannen, wel oog voor vrouwen, maar ze had het nog nooit gedaan. Ze zat met allerlei vragen. Hoe versier ik een vrouw? Hoe pak ik dat aan? Eigenlijk wilde ze een seksles, en die heeft ze gekregen. Ik heb haar een tijdje gezien, tot ze een vast lief kreeg. Mission accomplished.” (lacht)
“Leuk is dat mijn klanten vaak bezorgd zijn om mij. Ze vragen of ik het niet tegen mijn zin doe, of ik wel goed word behandeld door mijn baas. Ze willen niet meedraaien in een foute wereld van misbruik of uitbuiting. Ze willen dat ik het uit vrije wil doe en goed mijn kost verdien. Reken maar dat dat zo is.”

Daan (28)
“Samen met een paar vrienden was ik aan het dansen in een discotheek toen ik het heel warm kreeg en naar buiten ging om een luchtje te scheppen. Na vijf minuten stonden er vijf jonge Noord-Afrikanen rond mij. Een van hen legde zijn arm rond mij en riep lachend dingen als ‘jij bent mijn vriendje’ en ‘janet’. Ik probeerde ze te negeren en uiteindelijk liepen ze door. Toen heb ik de fout begaan de eerstvolgende straat in te slaan. Ze liepen nog steeds voor mij en toen draaide een van hen zich om. Hij sloeg me met zijn vuist in het gezicht. Daarna vlogen de andere vier op mij. Ze schopten en sloegen me tot ik een gebroken neus, kapotte knieën en twee blauwe ogen had. Daarna liepen ze weg. Maar niet voor ze mijn gsm en identiteitskaart gestolen hadden.”
“Gelukkig kwam er toen een homokoppel langsgelopen. Zij hebben me rechtgeholpen en de politie gebeld. Ik wilde mijn vrienden waarschuwen, dus strompelde ik terug naar de discotheek. Daar mocht ik niet meer binnen, met mijn bebloede gezicht en shirt. Het was winter en ik heb een halfuur buiten in mijn T-shirt staan wachten tot een van mijn vrienden naar buiten kwam om tekijken waar ik bleef. Intussen was de politie gearriveerd – na een hálfuur. Maar in plaats van uit te stappen bleven ze in de auto zitten. En in plaats van mijn verklaring op te nemen zeiden ze: ‘U bent Antwerpenaar? Dan moet u bij de Antwerpse politie klacht indienen.’ Ik had niet echt het gevoel dat ze me ernstig namen. Je moet eens proberen te vertellen tegen zo’n echte machoflik dat je bent aangevallen omdat je homo bent.”

“Er is altijd die drempel. Je zegt bij jezelf: die handdoek gaat niét uit. En dan denk je: ach, fuck it, mijn gat is al méér op tv geweest dan mijn kop, dus wat zou het”

“Voor vrijscènes krijg ik soms een schaamlapje opgeplakt. Dan sta je daar: een schminkster, geknield, die een lapje onder je zak plakt, en haar assistente, met haar hand tussen je benen: ‘Je moet toch niet meer plassen hè?’”

“Ik streef niet echt naar geluk. Ik zié het nogal snel. Soms zijn dagen kut, en kom je thuis en is ineens die haard weer aan en denk je: dit is het wel hè. Ik ben als Sint Franciscus: blij met het minste”

“Ik ben geen snob. Ik vind het fantastisch als een Koen De Graeve in Zone Stad gaatmeespelen. Al die mensen die zeggen ‘Ik kijk alleen naar Canvas’, terwijl iedereen stiekem naar Exotische Liefde zit te loeren…”

Gardenia, een negenkoppig gezelschap dat niet te beroerd is om zichzelf letterlijk in zijn hemd te zetten. Om te spelen met drama en kolder, met cultuur en kermesse. Omdat dat allemaal bij het leven, hun leven, hoort. Een all gay ‘out-cast’, met drie acteurs, één jonge danser en verder amateurs uit de travestiewereld: mannen tussen 58 en 68, van wie sommigen nu vrouw zijn, of halfvrouw. Met elk een levensverhaal waarbij dat van u en mij verbleekt. Want allen stammen ze uit de jaren dat gay zijntaboe was, laat staan transseksueel. Dat je je identiteit moest verbergen, of je moest uitleven in travestiebars, als ontspanning of ontsnapping. Enkelenzaten in de prostitutie, tot ze overstapten naar een gewone job, bijvoorbeeld als OCMW-bediende (“Een aanpassing? Kindje, prostitutie is ook sociale dienstverlening.”).
Er is kleine Andrea, 59, al 15 jaar vrouw. Ze wilde kleuterleidster worden, maar dat kon niet, indertijd, als jongen. Ze werkte bij de dienst gas en elektriciteit in Niel en was er schepen van Ruimtelijke Ordening en Feestelijkheden. De zoon van haar ex-man voedde ze mee op. “Voor Davidje ga ik graag terug naar huis, en voor mijn hondje.”

Rudy, 68, een beetje stug maar een gouden hart. Genteneer, altijd gespeeld in operettes en in de Minard bij Romain Deconinck, maar in het echte leven belastingcontroleur. Pas enkele jaren geleden durfde hij zich te outen als homo.

Gerrit, 66, met borstjes. En piemel. In zijn familie is hij nog steeds tante Sylvie, al kleedt hij zich intussen opnieuw als man. Wil nooit meer een relatie. “Ik heb dat geprobeerd, drie keer,” vertelt hij verlegen, “maar dat is niets voor mij.” (“Ze heeft een degout gekregen van mannen”, verklapt een acteur, “hoe mannen, als ze geil staan, alles neuken, met of zonder piemel.”)

Danilo, 57, die internationaal toerde met het Luikse travestiegezelschap Mama Rosa Show en tussendoor de kost verdiende als bediende, of klusjes- en onderhoudsman. De altijd goedgemutste Richard, die acteur wilde worden, maar van thuis een echt beroep moest studeren, en verpleger werd op de kinderkankerafdeling. En zo vaak kinderen in zijn armen zag sterven dat hij om zich weer op te laden in de bonte wereld van de travestie optrad als Marlene Dietrich. Hij is al jaren samen met zijn grote liefde, een Chinees (“Ik val niet eens op Chinezen. Maar het was een coup de foudre: in de supermarkt grepen we gelijktijdig naar een bloemkool. Onze handen raakten elkaar aan, en bam!”), maar woont toch apart zolang de zoon van zijn geliefde nog thuis woont. “Uit respect. Zijn familie zou dat niet begrijpen.” Allemaal mensen met hun tragedies en littekens, maar toch hoopvol en trots. Hoe ze op de bühne staan, is prachtig.

Lieven Gheysen, alias Gili, laat al jaren zalen vollopen met zijn ‘paranormale’ shows, of beter gezegd, zijn demonstraties die ons leren dat het allemaal zever in pakskes is, helderziendheid, zesde zintuigen en alle andere ‘mysterieuze’ gaven. Aan Goedele verklapt hij alle trucs. Zoals het geheim van een goede toekomstvoorspelling.

“Mijn shows zijn bedoeld om alle oplichterij te doorprikken, maar voor de meesten is het alleen maar een bevestiging van hun geloof: ‘Gij hebt wél een zesde zintuig, maar gij doet alsof ge er géén hebt”

“Stel: je wilt zogezegd met een dierbare overledene van iemand praten. Elk decennium heeft z’n meest voorkomende namen — dus: schat in, en ga ervoor. ‘Ik zie daar iemand staan… An, Anna, Anna-Maria… Maria?””

Lees dit artikel ook op iPad.

Tweet
“Hoe dat zogezegde praten met de doden ontstaan is! vóór 31 maart 1841 was er geen enkele gek gek genoeg om op het idee te komen. Tot twee meisjes in New York besloten een aprilgrap met hun ouders uit te halen…”

“Ik heb Johan Terryn eens geattaqueerd, toen ik hem op een receptie zag. ‘Gij beseft niet wat gij aanricht’ — ‘Ik maak gewoon boeiende tv.’ Ja, maar door zijn boeiende tv doen de charlatans gouden zaken”

Ons brein bevat rare kronkels, en zelfs de wetenschap heeft die nog niet volledig doorgrond. Toch pretenderen aanhangers van mindfulness dat we met de juiste technieken onze hersenen kunnen herprogrammeren. Is het echt zo makkelijk? Dirk De Ridder, neurochirurg, en Edel Maex, psychiater en mindfulness-trainer, luisteren naar elkaars antwoord, zonder hun kritische geest te verliezen. Een debat, noemen we dat.

Edel Maex: “Mocht ik nu een jonge assistent psychiatrie zijn, ik zou met mindfulness niks te maken willen hebben, vanuit een soort natuurlijk wantrouwen ten opzichte van alles wat overroepen wordt. Ik zit ondanks mezelf midden in een hype. En ik zit er met afschuw naar te kijken. Wat me vooral stoort is dat er momenteel een soort moraal van wordt gemaakt: je MOET in het hier en nu leven. Ik kan het bijna niet meer horen. Als ik pijn heb van het verleden, dan MOET ik in het hier en nu zijn. Nee, dat verdriet heb ik wel NU. Als ik mij zorgen maak over de toekomst, MOET ik in het hier en nu zijn. Nee, ik heb die zorgen wel NU. Wat je met mindfulness wel kan doen, is naar jezelf kijken en een beetje vrijheid creëren om met de dingen om te gaan. Het belangrijkste woord in de zin ‘in het hier en nu leven’ blijft wel het woord ‘leven’.”
Lees dit artikel ook op iPad.

Tweet