Goedele

Dichtklappende deuren, vage verschijningen, soepborden die rammelen in de kast en huisdieren die zich vreemd gaan gedragen. Leven in een huis waar het spookt is niét geestig. Vraag dat maar aan Helena, die al handenvol geld uitgaf aan ‘huiszuiveraars’ en soms met een vreemde stem begint te spreken in een taal die ze zelf niet verstaat.

Brieven die ze netjes heeft gesorteerd in de woonkamer, duiken plots op in haar slaapkamer. De thermometer verdwijnt spoorloos. Dat heeft haar man trouwens ook vastgesteld. Hij gelooft niet in spoken, maar dat kan zelfs hij niet verklaren. Net als die keer toen hij Helena plots in het Duits hoorde praten. Terwijl ze niet meertalig is. Eén keer schrok hij echt. Toen ze sprak ze met een diepe, zware, boze stem die niet de hare is.
En er zijn de voetstappen die ze niet kan verklaren. De soepborden in de kast die beginnen te rammelen. De geur die uit het niets opduikt – heel, heel, heel vies – en ook weer vanzelf verdwijnt. Toen ze de kinderkamer verbouwden, ontdekten ze een heel oud kruis gemaakt van touw. Een aanwijzing. Hier zijn zeker dingen gebeurd.
Helena laat een groep Nederlandse spokenjagers komen. Paranormal Activities, zo noemen ze zich. Er komen geluids- en video-opnames bij te pas en een gesofisticeerde thermometer. Op een gegeven moment stijgt de temperatuur in een hoek van de kamer tot 60 graden. Nee, de thermometer is niet kapot. Hier is een entiteit aan het werk.

Lees dit artikel ook op iPad.

Tweet

U houdt niet van feestjes waar alleen maar wat oppervlakkig gepraat wordt? Er zijn ook feestjes waar gepraat én geneukt wordt, met wie er ook maar in het glas of uw decolleté gekeken heeft. “Als ik wil doe ik het op één avond met wel tien vrouwen.” Huisorgieën, de garantie op een spetterende avond.

Jean (42)

“Een van mijn beste vrienden nam me mee naar een feestje. We waren de dag daarvoor naar een communiefeest geweest en ik dacht dat het weer zoiets was. Bleek dat er een fotograaf aanwezig was die van alle aanwezige vrouwen erotische foto’s zou maken. Er werd iets gegeten terwijl de vrouwen een voor een foto’s lieten maken. Die konden we daarna bekijken. Dat maakte de sfeer er redelijk broeierig op, want sommige vrouwen stonden naakt op de foto, overigens allemaal heel mooi, er was niets plats aan. Na een tijdje nam ik het initiatief om af te wassen. Dat doe ik, als moderne man, wel vaker. Ik stond daar met mijn handen in het sop toen ik plots een paar handen rond mijn middel voelde. Die gleden meteen naar mijn broek en maakten die open. Ik draaide me om en zag dat er inmiddels drie vrouwen in de keuken stonden. Intussen ging degene die mijn broek openmaakte, ongegeneerd verder. Waarop ik haar handen vastgreep, want dit liet ik niet zomaar toe. De mannen in de woonkamer - het was een open keuken - zagen ons bezig en begonnen commentaar te geven: ‘Je gaat je toch niet laten kennen, Jean?’ Toen heb ik die vrouw spontaan op het natte aanrecht gezet. Ze begon me te kussen en van het een kwam het ander. We hebben het niet in de keuken gedaan maar boven, in een van de slaapkamers. Toen ik met haar op bed lag en boven op haar zat, voelde ik weer ineens twee handen in mijn zij. Een van de andere ‘afwashulpjes’ was binnengekomen zonder dat we het hadden gehoord en begon spontaan mee te vrijen.”
Lees dit artikel ook op iPad.

Tweet

Een glazen bol, een bloem of een foto van een overledene. Meer hebben paragnosten niet nodig om in contact te komen met het hogere. ‘Wie heb ik aan de lijn?’ Uw dode grootvader, misschien.

Bloemenmedium Marielle
“Zodra ik een bloem vastheb, gaat mijn kanaal open en ben ik vertrokken. Dan praat ik, haast non-stop. Tijd om na te denken heb ik niet. Alles wordt dan stil rondom mij. Achteraf laten mensen me vaak weten: ‘Alles is precies gelopen zoals jij het gezegd hebt.’ Jawel, ook wetenschappers komen me achteraf feliciteren!”

Helderziende Jenny
“Ik wil gerust zeggen wat ik zie. Er komt een nieuwe aanslag op de VS, dat zal trouwens niet zo lang meer duren. Ik zie Griekenland bijna volledig overstromen en stilaan wegzakken. Het noodweer van Pukkelpop zal hier over enkele jaren geen uitzondering meer zijn. Er komen trouwens nog veel strengere winters. Banken gaan nog meer overkop.

Jacqueline praat met overledenen
“Overledenen communiceren niet verbaal, maar door middel van trillingen die ik kan vertalen. Sommigen onder hen komen heel krachtig door, andere minder. De uitspraak ‘doden oproepen’ klopt niet. Ik heb het als medium immers niet voor het zeggen. Ze komen alleen als ze willen.”
“De persoon geeft vaak door hoe hij aan zijn einde is gekomen. Ik voel dat in mijn eigen lichaam. Zoals druk in mijn hoofd of ademnood.”
Lees dit artikel ook op iPad.

Tweet

Lees Goedele ook op iPad: download de app hier.

Marianne (60): “Leontientje is drie maanden en Elientje is pasgeboren. Ik behandel ze als echte kindjes. Ik maak ze ’s ochtends wakker, was ze en kleed ze aan. Als mama het koud heeft, dragen ze iets warms en als mama het warm heeft, dragen ze korte mouwtjes. Dan geef ik ze een koek of een kommetje plattekaas – dat eet onze hond later echt op. Overdag doen ze een dutje en in de namiddag kijken we samen naar De Smurfen en Samson op Ketnet. ’s Avonds trek ik ze een pyjama aan en lees ik voor uit de sprookjes van Grimm of het Sinterklaasboek.”

Hilde (39), maakt reborns: “Ik kan geen kinderen krijgen. Ondanks mijn groot moedergevoel voel ik het niet als een gemis om geen kinderen te hebben. Misschien omdát ik reborns heb, ja. (lacht) Mijn vriend gaat wel eens mee naar de babywinkel om kleertjes te kopen. Maar wanneer we een reborn – in de Maxi-Cosi – in de auto wegbrengen naar een klant, kijkt hij voor we buitenstappen eerst of er niet te veel volk is op straat.” (lacht)

“Ik zit niet meer op Facebook sinds mijn relatieproblemen. Automatisch zit je jezelf te vergelijken. Je zit thuis, krijgt zelfs je was
niet gedaan. Dan zet je je Facebook aan: dié is gaan paragliden, Tom Waes zit in Guatemala”

“Ik heb nog nooit een vrouw tegenover mij gehad die zei: ‘Ik wil met jou naar bed.’ Ik heb zelfs nog nooit het gevoel gehad dat iemand mij probeerde te versieren.”

“Voor Volt klop ik aan bij ministers en bedrijfsleiders, haal ik multinationals door de mangel. Maar als ik zelf een kwaaie telefoon naar mijn aannemer moet doen, en die pakt slechtgezind op, krimp ik ineen: ‘Ah ja, nee, excuseer mij.’ Als het een rol is, lukt het me, maar in het echte leven heb ik nog altijd een probleem met assertiviteit.”

Wivina Demeester (67) heeft vier kinderen. Steven (44) is haar oudste kind en heeft het syndroom van Down.
“Ik word een beetje weemoedig als ik aan het begin denk. Je verwacht een blije gebeurtenis en het is er geen. Een goeie vriend, een priester, zei me veertien dagen na de geboorte: ‘Wifke, je zult ooit nog blij zijn met Steven.’ ‘Ik zal erover nadenken’, heb ik toen geantwoord, ‘maar dit is het moment niet voor een antwoord.’ Nu kan ik zeggen, en al heel lang, dat ik blij ben met Steven.”
“In die tijd werd er niet gesproken over dit soort handicap. ‘Mongooltjes’ werden vaak binnengehouden, je kwam met hen de straat niet op. En toch is dat het belangrijkste: kom met je kind naar buiten, verstop het niet! Het heeft een tijdje geduurd eer ik het zelf kon, maar daarna was het hek van de dam. Als het maar enigszins kon, nam ik Steven overal mee naartoe. Nog steeds.”
“Steven is nu vierenveertig. Hij is net zo groot als ik, één meter vijftig, klein dus. Hij is niet zwaar, omdat hij geleerd heeft om op zijn voeding te letten en te bewegen. Hij doet al dertig jaar judo, rijdt samen met zijn vader op de tandem en kan zich enorm uitleven als hij danst op popmuziek. Maar hij geniet ook van klassieke muziek. Ik neem hem bijna maandelijks mee naar deSingel. Van het laatste stuk van Jan Fabre (Prometheus – Landschap II, red.), een echt spektakel, heeft hij enorm genoten.”
“Ik heb een rijk leven. Ik ben dankbaar, ook voor de moeilijke momenten. Mijn vier kinderen doen het goed, maar misschien maakt Steven wel kans om het gelukkigst van allemaal te zijn.”

….De tweede etappe in onze reeks geleide bezoeken brengt ons naar Chakardara en Istalif, een stuk verder weg van Kaboel. In Chakardara gaan we naar een schooltje waar Engelse les wordt gegeven aan 14- tot 20-jarige meisjes. De directeur is bloednerveus. Hij wil ons wel ontvangen en kan alle hulp gebruiken, maar met ons gezien worden kan gevaarlijk zijn. We mogen niet te lang blijven. De week daarvoor heeft de school bezoek gekregen van Taliban-infiltranten, die de meisjes aan een mooi flesje lieten ruiken. Het was zogezegd parfum, maar in werkelijkheid kwamen er giftige dampen uit. Een hoop meisjes zijn naar het ziekenhuis gebracht, eentje is er nog altijd slecht aan toe. Het is een vreemd verhaal waarvan we niet alle details te horen krijgen, maar de leerlingen hebben blijkbaar geluk gehad dat ze het flesje niet gewoon in de klas hebben gegooid.
De meisjes zijn nog maar een maand Engels aan het leren, maar dat gaat al behoorlijk vlot, ze kunnen al antwoorden op sommige vragen. En de Taliban hebben gelijk: met het Engels sluipt de decadente westerse cultuur automatisch mee naar binnen: de leerlingen blijken Shakira, de Colombiaanse zangeres met de wellustige vormen, te kennen! “En wat vinden jullie van de kledingstijl van Shakira?” vraag ik spontaan. De directeur grijpt onmiddellijk in: “Kom kom, zo gaan we niet beginnen.”

Isabelle (35)
“Als ik denk aan een maagd van vijfendertig, denk ik aan een nerd, een loser. Dat bén ik niet, en toch ben ik maagd. Niemand die het weet, ik wil geen stempel krijgen. Ik wil niet dat mensen naar me kijken en denken: wat zou er mis zijn met haar, waarom is ze nog maagd? Mijn vrienden vinden me een toffe, vlotte madam, en dat bén ik ook. Waarom ik dan toch nog maagd ben? Ik weet het zelf niet, eerlijk gezegd. Ik ben te zwaar, maar ik ken zo veel dikke mensen – een pak dikker dan ik – die een bloeiend seksleven hebben. Ik ben niet gekleed als een seut – áltijd een decolleté, show your assets – en ik ben niet op mijn mondje gevallen. Maar mannen en ik, het is gewoon een combinatie die niet lijkt te werken. Ik heb heel veel mannelijke vrienden, ze vinden me allemaal fantastisch. Maar niemand wordt verliefd op me. Ik ben ieders vriend, niemands lief, zoiets. En om nu zelf een man te gaan ‘binnendoen’, zo ben ik niet”

Nathalie (27)
“God is een beetje als een vader. Hij wil ons beschermen en zegt dat we seks voor het huwelijk moeten bewaren en dat we het niet zomaar met om het even wie moeten delen. Het is een geschenk voor die ene juiste partner, een cadeau dat je slechts één keer kunt uitpakken, daarna is het voorgoed voorbij.”
“Ik weet dat seksualiteit heel belangrijk is, maar naar mijn gevoel wordt er steeds ‘goedkoper’ mee omgesprongen. Snelle seks is voor veel mensen een makkelijke manier om een leegte op te vullen. Ik heb al veel vriendinnen in die val zien trappen. Ze verwarren seks met liefde en komen steevast bedrogen uit, vaak met een gebroken hart op de koop toe. Seks vanwege de lust verwarmt misschien je bed, maar niet je hart.”
“Inmiddels ben ik zevenentwintig en heb ik nog geen partner gevonden. Mijn tweede vriend wilde niet wachten tot we getrouwd waren. Omdat ik hem echt graag zag, heb ik getwijfeld of ik aan hem zou toegeven. Maar ik besloot dat ik mijn maagdelijkheid wilde bewaren voor die ene man die het écht meent. Sindsdien heb ik niemand meer gehad.”

Laila (23)
“Pas nu, nu ik de breuk met Mohammed heb verwerkt, besef ik dat mijn moeder gelijk had toen ze me aanraadde mijn magdenvlies te laten herstellen. Ik weet dat het maar een operatie is, maar toch: ik voel me weer maagd. Het is alsof die tijd met Mohammed achter me ligt, alsof ik ­opnieuw kan beginnen. Als ik nu een man leer kennen, start ik met een schone lei. Ik heb dat recht: ik ben om de juiste redenen met mijn ex naar bed geweest. Ik zag hem graag en wilde met hem trouwen. Moslimmeisjes die onbezonnen leven maar zich dan laten opereren, maken zichzelf iets wijs. Zij zullen nooit opnieuw maagd zijn. Ik wel: ik wil nu nog een jaar, misschien twee jaar, wachten en dan verloof ik me. En deze keer zal het met de ware zijn. Misschien vertel ik mijn man over Mohammed, misschien ook niet. In de ideale omstandigheden is hij tegen dan ook uit mijn hoofd verdwenen. Pas dan zal ik weer helemaal maagd zijn.”

Douglas De Coninck (45) is journalist bij De Morgen. Hij woont samen en heeft een dochter van 16.
“Het is vooral mijn zestienjarige dochter die me er af en toe op wijst dat ik er jong uitzie. Als er vriendinnen bij haar op bezoek komen, zeggen die al wel eens: ‘Amaai, uw papa is jong!’ Alsof ik ooit haar tienerpapa was.
Als journalist is het een voordeel om er jong en onschuldig uit te zien. Ik leer het ook aan studenten journalistiek wanneer ik een gastcollege geef: als journalist moet je je ‘kleiner’ voordoen dan de persoon die je interviewt, zorgen dat hij zich niet bedreigd, maar belangrijk en gerespecteerd voelt. Als je er dan wat knullig uitziet, helpt dat om meer los te krijgen.”(lacht)
“Ik heb het één keer meegemaakt dat iemand me echt niet wilde geloven toen ik zei wie ik was. Ik had op café afgesproken met een getuige in een dossier over fraude bij ontwikkelingssamenwerking. Ik stelde me voor, maar hij wuifde me een paar keer weg. ‘Ik heb hier afgesproken met serieuze mensen’, zei hij. Ik was toen al in de dertig, maar moest mijn perskaart tonen om hem te overtuigen.”